Hoe HET ( opnieuw ) begon.

Het was geloof ik in 2006 toen het terug kwam. HET.  Dát wat ik sinds mijn kindertijd had onderdrukt omdat ik “gewoon” wilde zijn, geaccepteerd wilde worden en erbij wilde horen.

Al die jaren dat ik worstelde met mezelf en met het leven, omdat ik voelde dat ik niet gewoon was, er nooit bij zou horen en door velen niet geaccepteerd zou worden.

Maar ik was daar aan gewend, ik leefde mijn leven en deed een hoop ervaringen op en bleef “het” onderdrukken, want ik kon er niks mee.

Maar in 2006 dus, terwijl ik in Frankrijk woonde en we aan het eind van de zomer met wat mensen op ons terras heerlijk aan de rosé zaten, sloeg HET als een bliksemslag bij mij in.

Onze Nederlandse buurtjes waren er en ook onze Franse buren, met wie ik nog niet zo heel veel contact had toen. Ik zorgde voor hun ezeltjes als ze op vakantie waren en op nieuwjaarsdag trakteerden zij op champagne en taart, maar verder zagen we elkaar niet zo veel.

De hele middag zat ik al op het puntje van mijn stoel en voelde ik me vreselijk onrustig. Ik was al heel lang gewend aan mijn gesprekjes met mijn lieve Gidsen, maar die dag waren ze wel héél nadrukkelijk aanwezig en ze vroegen me steeds om iets aan mijn Franse buurvrouw te vertellen en ook zag ik steeds een soort foto als ik mijn ogen even sloot. Ik vroeg steeds aan de Gidsen of het wel klopte wat ik hoorde en wat ik zag en dan kreeg ik de zoveelste bevestiging.

Omdat ik niet zo gecharmeerd ben van voorspellingen doen, probeerde ik wanhopig die gevoelens en beelden weg te drukken, maar dat was best lastig en de onrust in mij werd bijna onverdraaglijk.

De Gidsen begonnen heel zachtjes tegen mijn schouders te duwen en bleven herhalen dat ik iets tegen mijn buurvrouw moest zeggen.

Maar ik weigerde, omdat ik vond dat ik dat niet kon maken, zoiets kon ik toch niet tegen haar gaan zeggen ?!

Want stel je voor dat het niet klopt ?!

Stel je voor dat ik zomaar iets ga zeggen wat uit mijn eigen brein voortkomt, wat voor ellende veroorzaak ik dan ?!

En waarom moest ik dat alleen tegen de buurvrouw zeggen en niet tegen de buurman ?

En voor de duizendste keer vroeg ik aan de Gidsen of dit allemaal wel klopte en voor de zoveelste keer zeiden ze jaaaahaaaaaa, terwijl ik ze hoorde grinniken.

Het zweet brak me uit, echt waar.

Dus ik schonk nog maar een roseetje in en probeerde nét te doen of er niks aan de hand was, maar het geduld van de Gidsen was blijkbaar op en ze duwden me gewoon van mijn stoel af, zo van huppekee, NU is het tijd.

Ik kon er dus niet meer onderuit en vroeg aan de buurvrouw of ze even met mij naar binnen wilde gaan omdat ik iets wilde vertellen.

Terwijl we bij de piano stonden vroeg ik haar, in mijn waardeloze Frans,  trillend en bevend of zij en haar man met adoptie bezig waren ?

Ja, zei ze, we proberen al jaren een kind te adopteren maar het is heel erg moeilijk en we beginnen de moed een beetje op te geven.

En toen moest het hoge woord er bij mij uit en ik vertelde over mijn Gidsen en dat ze een boodschap voor haar hadden. Ik vertelde over de foto die ik steeds zag. Een foto van een jongetje van vijf jaar, met bruine ogen en heel donker haar. Ik vertelde dat hij volgend jaar bij hun zou wonen.

Wat ik verwachtte dat er zou gebeuren, namelijk dat ze naar haar voorhoofd zou wijzen en mij voor gek zou uitmaken, gebeurde niet.

Ze omhelsde me en samen stonden we te huilen en dat moment zal ik nooit meer vergeten.

Ze vroeg wanneer hij dan zou komen, volgend jaar ? Maar dat wist ik niet, het kon op 1 januari zijn, maar ook op 31 december, ik kon dat niet zeggen.

We zijn weer naar buiten gegaan en terwijl er ( even ) een last van mijn schouders was gevallen, voorzag ik iedereen nog maar eens van een roseetje en probeerde ik net te doen als altijd…..niks aan de hand.

In de maanden daarna heb ik met een onbestemd gevoel rondgelopen en dacht ik vaak OMG wat heb ik gedaan ?! Stel je voor dat ik zomaar iets gezegd heb, hun leven op z’n kop heb gezet en emotionele schade heb veroorzaakt. Ik had het er heel erg moeilijk mee.

De maanden verstreken en het werd volgend jaar en ook daarin gingen wat maanden voorbij, tot op een dag, ergens in het voorjaar…….

Onze tuinen grensden aan elkaar en normaal gesproken kwamen de buurtjes altijd via het weggetje naar ons toe, maar die dag kwam de buurvrouw door de tuin aanrennen en vloog me om mijn nek.

Leonoor, zei ze, we gaan naar Thailand. We gaan dat jongetje ophalen die jij gezien hebt, maar ook zijn zusje, ik ben zooooooo gelukkig.

Het zusje had ik toen helemaal niet gezien, maar dat maakte niet uit en ik vond het zó geweldig voor hun.

Weer stonden we in elkaars armen te snikken, blij als we waren.

En zo begon HET dus opnieuw en sinds die tijd druk ik het niet meer weg, al ben ik nog steeds geen fan van voorspellingen.

 

© Leonoor. 16-02-2019

2 reacties

Laat een reactie achter op Leonoor Netten Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.