Misbruik

Een paar maanden geleden had ik een gesprek met Quan Yin over vrouwelijke energie. Ze vertelde me dat de wereld behoefte heeft aan krachtige vrouwelijke energie, omdat de mannelijke energie al vele eeuwen lang de overhand heeft, waardoor vrouwen op vele manieren misbruikt en mishandeld zijn. In veel culturen dienen vrouwen alleen maar voor het eten te zorgen, te gehoorzamen en kinderen te baren, ze betekenen verder niks. Ook in onze westerse cultuur komt dit vaak voor, meer dan je denkt.

Maar ook in bijvoorbeeld de katholieke kerk wordt de vrouwelijke energie miskend, vrouwen zijn gewoon weg gepoetst.

Nu, in deze tijd van bewustwording is het belangrijk dat de mannelijke en vrouwelijke energie weer in balans komen. Belangrijk is dat vrouwen weer achter zichzelf gaan staan, achter hun vrouwelijke kracht en energie en zo anderen niet meer de kans geven hun macht over hun lichaam, hun vrijheid te geven. En dat mannen het vrouwelijke in zichzelf en in vrouwen weer gaan eren.

Quan Yin heeft mij gevraagd om mijn verhaal over misbruik, mishandeling en onderdrukking te vertellen en hoe ik er uiteindelijk voor koos om uit dat drama te stappen.

Ik heb hier een paar maanden over nagedacht en eigenlijk wilde ik het niet. Ik wilde het niet omdat ik geen medelijden wil. Ik deed het niet uit schaamte, want waarom had ik dit laten gebeuren ?! Ik deed het niet omdat ik niemand in een kwaad daglicht wilde stellen. Ik deed het niet omdat ik bang was dat de intense pijn die ik ervaren heb weer boven zou komen. Ik deed het niet omdat ik me geen slachtoffer meer wil voelen. Ik deed het niet omdat ik het wilde vergeten. Maar vergeten kan ik het niet. Ik deed het ook niet uit angst veroordeeld te worden, want mensen kunnen hard zijn met hun woorden.

En toch voel ik dat ik het wel moet doen. Dus ik doe het om andere vrouwen te inspireren om voor zichzelf op te komen. Ik doe het ook om vrouwen te laten zien dat ze belangrijk zijn. Ik doe het ook voor mezelf.

Ik werd geboren in een gezin waar geen ruimte voor mij was, waar mijn sterke wil en energie niet geduld werd. Mijn moeder zag in mij iedere dag de man die haar verlaten had en ze trouwde met een man die ik als mijn vader zag, maar er eigenlijk nooit echt was. En mijn moeder projecteerde al haar sores op mij en reageerde haar frustraties op mij af. Mijn moeder noemde mij een sekreet en een loeder en zei dat ik nooit geboren had moeten worden. Maar loyaal als kinderen zijn, incasseerde ik het allemaal, want ik zou het wel verdiend hebben.

Toen ik zes jaar was moest ik naar kostschool, ik was te veel en voelde me weggestuurd. De nonnen daar konden ook niet met mijn krachtige energie omgaan. Ik geloof niet dat ik zo’n lastig kind was, maar ik doorzag wel heel veel en confronteerde mensen daar ook mee en dat werd me nooit in dank afgenomen.

Na een jaar op kostschool mocht ik weer naar huis ( misschien wilden de nonnen me gewoon kwijt) en volgden er een aantal jaren van steeds op andere plekken logeren, vaak voor langere tijd. Mijn moeder was ernstig ziek en we hadden hulp in huis, maar ik was heel vaak niet thuis. Er waren voor mij teveel mensen die mij wilden opvoeden, van de een moest ik zus, van de ander moest ik zo. Steeds weer andere regeltjes en dat is voor een kind heel verwarrend. Er was geen veilige basis. En in die tijd heb mijn mijn afkeer voor welk gezag dan ook ontwikkeld.

Heel vaak logeerde ik bij een tante en oom in Limburg en daar ging ik dan ook naar school. Mijn oom hield heel erg van kleine meisjes en dan bedoel ik op een ongezonde manier en zo veranderde ik langzaam van een vrolijk en onbevangen meisje in een mens dat leerde wantrouwen en altijd op haar hoede moest zijn.

En zo leerde ik al jong dat liefhebben gevaarlijk is. Want als je van mensen houdt, dan slaan ze je, dan misbruiken ze je, dan zijn ze ineens weer verdwenen of ze gaan dood.

Langzaam veranderde ik in een eenzaam kind dat zich helemaal terugtrok en aan niemand meer haar gevoelens en tranen liet zien. En zo werd ik volwassen en kreeg ik een relatie en toen begon de terreur pas écht en in alle hevigheid.

De eerste klap kreeg ik van hem toen mijn dochter net geboren was. Mijn kleine lieve meisje huilde veel en om de vier uur eiste ze een voeding en op een nacht was ik zo ontzettend moe van te weinig slaap dat ik een beetje mopperig uit bed stapte en werd ik tegen de grond geslagen. Want ik had maar gewoon mijn plicht te doen en diende niet te mopperen, maar braaf te doen wat er van mij verwacht werd. Ik was geschokt, geschrokken en bang.

Waarom een tijdje later de tweede klap kwam weet ik niet meer, maar ik weet nog wél dat er een enorme woede in mij opkwam en ik hem een klap terug gaf. En dat heb ik geweten, want hij liet me alle hoeken van de kamer zien.

En zo bouwde de terreur zich op, jaar na jaar. Ieder woord van mij, iedere oogopslag was voor hem een reden om te slaan. Als de aardappels niet gaar genoeg waren, of juist te gaar, als ik de verkeerde boodschappen had gedaan, als het regende en hij daar last van had…………

Toen ik 7,5 maand zwanger was van mijn tweede kind, schopte hij me de trap af, terwijl ik een wasmand vol met strijkgoed vasthad. Ik was namelijk niet snel genoeg gaan strijken, terwijl hij dat toch bevolen had.

En hij had het voor elkaar gekregen om me van de buitenwereld af te snijden, er kwam niemand meer langs, er belde niemand meer. Alleen zijn eigen familie mocht komen. Alleen boodschappen doen of de stad in was er niet meer bij, hij volgde me op afstand en hield me constant in de gaten. En iedereen wist het en niemand deed iets.

In die tijd slikte hij antidepressiva en hij dreigde vaak zelfmoord te plegen als ik het waagde om bij hem weg te gaan. Hij zou ook de kinderen wat aandoen dan, zei hij. Dat maakte me bang en ik wilde geen zelfmoord op mijn geweten hebben en mijn kinderen waren me lief, dus ik deed braaf wat hij zei.

Een keer heb ik de politie gebeld, toen hij me zo hard geslagen had dat ik onder de blauwe plekken en het bloed zat. En de politie zei dat ze niks voor me konden doen, omdat hij mijn man was. Mannen mochten in die tijd hun vrouw nog ongestraft aftuigen.

En zo liep ik jaar na jaar op mijn tenen en probeerde ik mezelf zo onzichtbaar en onhoorbaar mogelijk te maken. En iedereen wist het en niemand deed wat.

Ik was nog niet gestorven, maar ik voelde me wel hartstikke dood.

Op een dag was de spanning weer om te snijden en ik voelde me wanhopig. Hij dreigde weer met zelfmoord door zijn hele voorraad pillen te slikken en er knapte iets in mij. Weet je wat, zei ik, slik heel die zooi in een keer in dan ben je overal van af. En ik ook, dacht ik bij mezelf. Hij deed het ook nog en ik belde in paniek de huisarts die tegen me zei dat hij een paar uur zou slapen en dan weer gewoon wakker zou worden. Ik heb toen mijn kinderen uit bed gehaald en aangekleed, heb een taxi gebeld en ben het huis uit gevlucht.

Nog jarenlang heeft hij me gestalkt, overal waar ik woonde wist hij me te vinden en hij deed niks hoor. Hij was alleen maar heel erg aanwezig, zorgde dat ik hem zag. En de angst zat er nog steeds heel diep in bij mij. Als ik hem ergens in de winkelstraat zag lopen, dook ik bij V&D een pashokje in en daar beleef ik dan een uur zitten, echt waar. Mijn hart bonsde uit mijn lijf op die momenten.

Het stopte pas toen ik bij een dak-en thuislozenopvang werkte en hij zich zelfs daar liet opnemen om bij mij in de buurt te zijn. En dan spreek ik over veertien jaar nadat ik bij hem weg was gegaan. Toen was voor mij de maat vol, toen voelde ik zo’n oerkracht in mezelf naar boven komen en zorgde ik er voor dat hij van het terrein verwijderd werd. Toen had ik eindelijk gewonnen en was ik eindelijk van hem verlost, want ik heb hem daarna nooit meer gezien.

Soms vragen mensen waarom ik niet meteen, na de eerste klap ben weggegaan. Ik heb me dat ook vaak afgevraagd. Hoe komt het dat vrouwen zich laten mishandelen ? Zelf denk ik dat het alles met angst te maken heeft en met weinig zelfvertrouwen. Het kan namelijk letterlijk levensgevaarlijk zijn om te vluchten en zeker wanneer er kinderen zijn. Als vrouw ben je dan gewoon heel kwetsbaar. Mensen oordelen hier heel gemakkelijk over, is me vaak opgevallen en zeggen dan dat zoiets hen nooit zou overkomen. Ik ben daar niet zo zeker van, ook omdat dit soort terreur vaak heel geleidelijk en subtiel gaat. En vrouwen met een toch al laag zelfbeeld zijn gemakkelijke slachtoffers.

Het heeft mij vele jaren gekost om dit uit mij systeem te krijgen, voor zover dat gelukt is. Want nog steeds ben ik wat voorzichtig met mensen, niet wantrouwend, maar voorzichtig. Altijd blijft er dat kleine stemmetje in mijn achterhoofd dat zegt dat er ergens een dolksteek op de loer ligt. Ik heb echt heel hard aan mezelf moeten werken om mensen zonder wantrouwen toe te laten en nog steeds lukt het me nooit helemaal.

Het gevoel van er niet toe doen en totaal nutteloos zijn is soms echt nog wel aanwezig bij mij. Ik heb hard moeten knokken om het geloof in mezelf en het respect voor mezelf terug te vinden en dat is gelukkig aardig gelukt, maar kleine restjes oud zeer zitten er nog steeds en zijn maar moeilijk weg te krijgen omdat ze heel hardnekkig zijn.

Mensen die jarenlang horen dat ze niks betekenen, een stuk vuil zijn en nog minder dan niks verliezen hun zelfrespect.

Soms vraag ik me af wat er over is gebleven van de emancipatiegolf die er in mijn jonge jaren was en hoe ( on)bewust jonge vrouwen tegenwoordig zijn. Soms vind ik het schokkend om te zien hoe vrouwen nog steeds als lustobject worden gezien en hoe ze zichzelf daarvoor laten gebruiken. Gelukkig zijn niet alle vrouwen zo, dat weet ik wel, maar er is echt nog heel veel werk aan de winkel.

Mijn doel is in ieder geval dat we er met zijn allen naar blijven streven dat mannen weer het vrouwelijke gaan eren en andersom, zodat het weer in balans komt. Zodat we kunnen verder groeien met elkaar, in gelijkwaardigheid, respect en liefde.

En ja…….ik heb de misbruikers vergeven. Ik zal nooit goedpraten wat zij hebben gedaan, maar ik heb ze vergeven omdat ik weet dat ze nog onbewust zijn van wat ze hebben aangericht en omdat ik weet in wat voor vreselijke situatie zij zelf zijn opgegroeid. Ik heb ze vergeven in de hoop dat ze ooit inzichten zullen krijgen. Ik heb ze vergeven omdat ze mij de les hebben geleerd dat ik mijn vrijheid en autonoom zijn weer moest opeisen en dat nooit meer moest weggeven. En ik heb mijn moeder vergeven, omdat ik weet hoezeer zij zelf gewond was en ik eer haar omdat ze mij het leven heeft gegeven en mij heeft laten inzien dat ik mijn geboorterecht weer moest opeisen.

Mijn vraag aan iedereen is…..kijk niet weg als je ziet dat een vrouw het moeilijk heeft, maar help haar. Doe niet net alsof je van niks weet, zwijg ze niet dood……..want dat kan haar letterlijke dood betekenen. Ik weet het…..dit is een lastig onderwerp waar we het liever niet over willen hebben, het schuurt en het wringt en doet een beroep op ons eigen geweten en liefde voor onszelf en onze medemensen en dat is niet altijd gemakkelijk.

Mijn ervaring is dat de meeste mensen het alleen maar over leuke dingen willen hebben, zeker in de schijnwereld van bijvoorbeeld Facebook. Maar daar wordt de wereld niet beter van.

Nog niet zo heel lang geleden gingen vrouwen die “anders” waren en zich niet wilden onderwerpen op de brandstapel. De ervaringen waarover ik nu heb geschreven waren mijn brandstapel, maar ik ben verrezen uit de as.

Leonoor. © 01-09-2018

1 reactie

  1. marijke
    Permalink

    Het drama van vele vrouwen, herkenbaar, voelbaar, pijnlijk verhaal. En ja hoogste tijd om onze vrouwenkracht/ energie op te pakken, te integreren in ons bestaan, niet eenvoudig en woorden zoals loslaten e.d. dekken de lading niet. Onze godsvonk weer te zien en te voelen, te ervaren in dit leven, te helen, echt te helen, vergeven niet alleen anderen maar vooral onszelf, al onze zelven al onze zielsdelen, onze moeders, oma’s, al onze voorouders. Ergens in het spel dat leven heet hebben de vrouwen hun kracht weggegeven en NU is het de tijd om die kracht terug te nemen. Game over !

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.