Zoete broodjes bakken.

Als je op een feestje toevallig naast een tandarts staat, vraag je dan of hij even in jouw mond wil kijken, omdat je last hebt van een kies ?

Of stuur je op zaterdagavond een mailtje naar de bakker of jij nog snel even wat broodjes mag komen halen ?

En vraag jij aan jouw huisarts of het goed is als je ’s-avonds op consult komt, omdat je overdag toch écht geen tijd hebt ?

Zou je van jouw psycholoog / psychiater / maatschappelijk werker…..verlangen dat hij gratis werkt ?

Nee he, dat zou niet in je opkomen, want  zoiets doe je niet he ?! Toch ?!

Maar hoe komt het dan toch dat velen dat gedrag wel vertonen bij mensen die een spirituele praktijk hebben ?

Mij overkomt het  best vaak dat ik de vraag krijg of ik EVEN wil kijken naar……..EVEN wil invoelen op….. en ik hoor dat van veel collega’s ook.

Da’s toch best raar. En onbeleefd ook. En respectloos. En ronduit vervelend.

Niet dat ik daar op in ga hoor, meestal niet. Soms wel, als het iemand is die ik goed ken of waarvan ik weet dat ik daar met mijn vragen ook terecht kan, als dat nodig is.

Maar soms heb ik het even niet in de gaten, omdat de HALERS best geslepen zijn.

Dan krijg ik zo’n lief berichtje met de vraag hoe het met die lieve Leonoor gaat ? En dan denk ik, goh wat aardig……. en dan vraag ik natuurlijk hoe het met die ander gaat. Er worden wat zoete broodjes gebakken en dan……..

Dan komt er me toch een bak ellende over me heen…..sjonge…..wat mensen zoal meemaken zeg, verschrikkelijk. En soms word ik daar heel verdrietig van, zo erg vind ik het.

En natuurlijk zit er dan heel handig een hulpvraag in de bak ellende verpakt. Een gratis hulpvraag welteverstaan.

Of ik snel even……….

En dan leg ik maar weer eens een keer uit dat ik een praktijk heb waar men een afspraak mag maken op doordeweekse dagen tussen  negen en vijf uur en dat een consult geld kost, net zoals bij de huisarts en de tandarts en…….

En dat de bakker ook niet voor niks werkt, toch ?!

Hoe serieus nemen dit soort mensen zichzelf, vraag ik me dan af.

Weet je, werken aan je problemen kost tijd en als je daar hulp bij wilt van een professional dan kost dat nou eenmaal geld. Hoeveel vind je jezelf waard, hoe serieus neem je jezelf, hoe zit het met eigen verantwoordelijkheid……wat voor energie zet je voor jezelf neer op die manier ?!

Ik ken mensen die hoppen van de ene gratis hulpverlener naar de andere, die bellen spirituele hulplijnen plat ( wat geld kost) die spreken iedere week minstens vier mediums/ paragnosten/astrologen…..en durven nog geen bloemkool zelf te kopen, zonder advies.

Da’s triest vind ik.

De mensen die nóg bedrevener zijn in het lospeuteren van een gratis consult zijn degenen die met mij een keertje willen afspreken om het over netwerken te hebben.

Ik heb dat een paar keer gedaan, gezellig een bakkie thee er bij……maar dan blijkt dat ik hun voedingssupplementen moet gaan gebruiken / verkopen in mijn praktijk, want daar zouden mijn klanten heel veel baat bij hebben.

Of de mensen die willen “uitwisselen” ,want ja, we zijn toch allebei Healer, dus kunnen we energie delen.  Het draait er altijd op uit dat er dus niks uitgewisseld wordt, maar dat ik een gratis consult zit te geven, want ze hebben het zo moeilijk.

Ben ik een paar keer ingetrapt.

Ik wil maar zeggen dat er bij mij niks gratis is, behalve wanneer ik er zelf voor kies om iets gratis weg te geven. Ik neem mezelf als hulpverlener heel serieus en ik ben goed in mijn vak, dus ik wil daar gewoon voor betaald worden.

Maar soms is het nodig om dit onder de aandacht te blijven brengen, zodat mensen die alleen maar willen komen halen en niks brengen, een beetje bewuster worden van waar ze mee bezig zijn en dat ze er uiteindelijk alleen zichzelf mee beschadigen.

 Wat is dat toch, dat veel mensen zo moeilijk doen over de relatie tussen spiritueel werk en geld ?

Af en toe  willen mensen met mij daarover in discussie gaan, omdat ze het belachelijk vinden dat mensen die gratis en voor niks een “gave” hebben gekregen, daar geld voor vragen.

Nou is het zo dat ik heel veel spiritueel werkers ken  die vaak allerlei trainingen, cursussen  en opleidingen hebben gevolgd omdat ze hun werk goed willen doen,  er is vaak een hele lange periode aan zelfontwikkeling aan vooraf gegaan voordat ze de stap zetten om hun kennis en wijsheid door  te gaan geven aan anderen. Zelf heb ik een vermogen uitgegeven aan opleidingen , gewoon omdat ik dat nodig vond en mezelf wilde ontwikkelen.

Ik maak dan tijdens zo’n “discussie” altijd de vergelijking tussen een spiritueel werker en een violist of voetballer…….violisten en voetballers hebben hun gave ook gratis en voor niks gekregen, maar zullen ook moeten trainen om aan de top te komen, om profvoetballer te worden en concertviolist. Dat kost jaren en jaren aan oefenen, vallen en weer opstaan, goede opleidingen enz.  En de grap is dan……dat iedereen het maar heel normaal vindt als die voetballer en die violist daar geld mee verdienen,vaak “buitensporig veel” maar spiritueel werkers kunnen blijkbaar alleen maar van de wind en de liefde leven ?!

En wij leven nou eenmaal in een maatschappij waarin we geld nodig hebben om te kunnen overleven, we moeten huur betalen, eten kunnen kopen, kleding hebben we nodig……en natuurlijk willen we ook graag leuke dingen kunnen doen.

En nou wil ik niet beweren dat ik het eens ben met wanneer mensen een praktijk beginnen om daar nou eens even lekker heel rijk van te worden, want dat moet volgens mij nooit het doel zijn. Mensen die dit werk doen, doen dat over het algemeen omdat ze heel graag anderen willen helpen en dat vanuit hun Ziel doen.

Ook tijdens gesprekken op de spirituele hulplijn waar ik vroeger werkte kwam ik dit vaak tegen…..bellers hebben vaak alle tijd om te praten en blijkbaar ook het geld daarvoor, en soms kwam het voor dat ik iemand naar een praktijk verwees als er teveel dingen speelden die je niet even door de telefoon kon oplossen. Maar dan zeiden die bellers dat ze daar écht geen geld voor hebben hoor, veel te duur is dat, om naar een praktijk te gaan. Maar hebben ze dan wel in de gaten wat het bellen naar zo’n hulplijn kost ?! En dan vertelde  ik maar weer het verhaal van de violist en de voetballer.

Veel spiritueel werkers zijn hier zelf ook debet aan hoor, vanuit het verlangen om mensen te helpen doen ze heel vaak zichzelf te kort, vragen ze weinig tot niks voor hun consulten en cijferen ze zichzelf helemaal weg. Er heerst de overtuiging dat spiritueel werkers nederig  en voortdurend dienstbaar moeten zijn, dat iedereen vierentwintig uur per dag moet kunnen aankloppen voor hulp en zij dat gewoon moeten geven.  Ik heb me daar ook “schuldig” aan gemaakt hoor, net zo goed. Maar inmiddels is mijn ervaring toch wel dat ik van veel mensen die ik gratis consulten gaf, verder niks meer hoorde, die hadden gekregen wat ze nodig hadden en kwamen eigenlijk alleen maar halen en namen over het algemeen niet echt de verantwoordelijkheid voor zichzelf, waren niet bereid om écht iets aan hun problemen te doen en verwachtten blijkbaar dat ik het allemaal wel even voor ze oploste. Hoewel er gelukkig ook uitzonderingen zijn, maar zo werkt het dus niet. Ik heb zelf een keer meegemaakt dat iemand mij in tranen belde om een afspraak te maken, want er waren zoveel problemen, maar geen geld voor een consult.  Omdat ik erg met haar te doen had, mocht ze voor niks komen en toen ik opmerkte dat ze lekker bruingebrand was van de zon en ze vertelde dat ze zo heerlijk op vakantie was geweest en dat kleurtje vast wilde houden door iedere week naar de zonnebank te gaan…………..je raadt het al……..deze dame mocht kiezen uit lekker weer naar huis gaan, of gewoon betalen voor het consult. Ze koos voor het laatste !

En het is zo dat ik heel af en toe iemand gratis help als diegene écht geen geld heeft, maar wel écht bereid is om zelf iets te ondernemen en niet afhankelijk te zijn, niet van mij en niet van welke hulpverlener dan ook, maar zich verantwoordelijk voor zichzelf voelt.  En dan is het MIJN keuze om het gratis te doen, niet omdat de ander het van mij verlangt.

Het is absoluut mooi en prachtig om mensen te kunnen helpen, maar daar mag best iets voor tegenover staan. Als je naar de bakker/slager/supermarkt/kapper/kroeg…..gaat betaal je toch ook gewoon, zonder in discussie te gaan. Geld is niks meer-of minder dan energie die we voortdurend uitwisselen met elkaar en het is maar net hoe je daar zelf mee omgaat. Ook heb ik het idee dat veel spiritueel werkers zichzelf, vanuit die “nederigheid”  totaal niet durven laten zien. Wellicht komt dat voort uit vroegere tijden, toen het gewoon nog heel gevaarlijk was om dit werk te doen, je kon er zelfs voor op de brandstapel komen. Misschien dragen we die energie nog steeds met ons mee, voelt het nog steeds een beetje aan als “verboden” want tegenwoordig wordt je verbaal op de brandstapel gezet door sommigen als je niet aan de verwachting voldoet.

Mijns inziens moeten we daar maar eens vanaf, van dat armoedebewustzijn en ons verantwoordelijk gaan voelen voor onszelf, hulpverleners én cliënten en dat wat we graag willen in het leven en wat we nodig hebben, voor onszelf gaan creëren, daar geloof ik in.

Onlangs  werd ik gevraagd  om op een beurs te staan en  kwam ik  er achter  dat ik maar € 5,- voor een consult mocht vragen ?!  Op mijn vraag waarom dat was, kreeg ik als antwoord dat ze het laagdrempelig wilden houden om mensen bekend te maken met mediumschap/healing/voetreflextherapie en meer van dit soort discipline’s, maar ook om via die beurs mensen naar je praktijk te krijgen.

Nou, volgens mij kennen mensen dat allemaal al lang en ik geloof ook niet dat als ze maar € 5,- voor een consult hoeven te betalen, ze dan naar welke praktijk dan ook zullen gaan, want dan moeten ze veel meer betalen. Ik ben dus ook niet naar die beurs gegaan, heb ze veel plezier gewenst, maar ik wil dit soort dingen niet meer in stand helpen houden. Ik ben ook absoluut geen mens om op een beurs te staan, ik heb dat in het verleden een paar keer gedaan maar vond de sfeer daar verschrikkelijk vanwege de egootjes die daar rondliepen en jaloerse blikken naar mij stuurden als ik mensen aan mijn tafel had en zij niet. Het voelde voor mij alsof ik op de markt mijn waren stond te verkopen.

Als anderen daar wel voor kiezen vind ik het helemaal prima natuurlijk, daar bemoei ik me verder niet mee, ieder z’n ding, maar zelf ben ik al een hele tijd  uit het armoedebewustzijn gestapt en ga ik voor de overvloed ! 

Voor mij hoeft dus niemand meer zoete broodjes te bakken, die koop ik wel bij de bakker.

Leonoor. ©2018

3 reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.