Mijn hele leven lang zijn er mensen geweest die probeerden om mij te veranderen. Blijkbaar was ik niet zo goed gelukt, in de ogen van anderen en dat ben ik uiteindelijk zelf gaan geloven.

Dat begon al toen ik nog heel jong was, van een gevoelig en wijs kind werd ik gesloten en liet ik steeds minder van mezelf zien, ik ging me enorm aanpassen en probeerde te denken, te handelen en te leven zoals dat van mij verwacht werd.

Diep in mij heeft altijd een heel sterk gevoel geleefd….ik wist precies waarom ik hier op aarde was gekomen en wat mijn taak zou zijn. Maar ik had nog met een aantal oude overtuigingen in mezelf te dealen en zo kwam het dat ik steeds weer mensen tegenkwam die mij bevestigden in mijn eigen overtuiging……ik was niet goed genoeg, ik moest anders zijn. Dat begon enorm te wringen de laatste tijd, keer op keer was ik weer teleurgesteld in vriendschappen en op zakelijk vlak. Ik kwam alleen maar weerstand tegen, veroordeling en afkeuring en begreep er helemaal niks van, ik werd er alleen maar verdrietig van en voelde me afgewezen en eenzaam. Het enige dat ik wilde was gewoon mezelf zijn, met alles erop en eraan, waarom was dat zo moeilijk voor anderen ?

Ook op de hulplijn waar ik werkte voelde ik me in een keurslijf geperst en voelde ik dat mijn energie steeds meer beperkt werd, aan zoveel voorwaarden moest ik voldoen, zoveel verboden en geboden, ik kon daar gewoon niet aan voldoen, er bleef nog maar zo weinig van MIJ over dat ik steeds meer het gevoel kreeg dat ik een kunstje aan het opvoeren was, een toneelstukje aan het spelen was. Ik kan mijn werk niet doen als ik me onvrij voel, maar ik kon er ook niet mee stoppen omdat er simpelweg brood op de plank moet.

Dilemma dus….

Tot gisteren…..toen één van de grootste doorbraken in mijn leven plaatsvond en er een enorme kracht in mij naar boven kwam.

Mijn partner zei me dat het voor mij zo fijn zou zijn als ik eens met iemand kon praten die tegen dezelfde dingen aanloopt als ik en dat ik het zo verdien om mensen op mijn pad te krijgen die niet proberen om mij te veranderen, maar die denken zoals ik dat doe en die leven zoals ik dat wil doen, die me niet veroordelen om wie ik ben.

En daar kwam ineens A. een berichtje sturen op Facebook, ik ken haar van een cursus en we hadden een heerlijk gesprek samen. Ik werd daar heel erg blij van en voelde me gesteund en tegelijk was ik nog steeds heel verdrietig en wanhopig. Boos was ik ook, omdat er nog steeds zo weinig lukte van al mijn mooie plannen.

Als ik ‘s-avonds ga slapen klets ik altijd nog even met “hullie daar boven” maar daar had ik gisteren geen zin in, ik was boos en opstandig en had geen vertrouwen meer in wat ze altijd tegen me zeggen, namelijk dat het dus écht de bedoeling is, dat werk dat ik doe en dat ik me geen zorgen hoef te maken over geld.  Ammehoela zei ik, straks zit ik dus in de bijstand en moet ik gaan wonen in een of ander achterstandswijkje, jullie hebben makkelijk lullen met z’n allen.

Boosboosboos was ik, niet te zuinig en ik zei dat ze het maar moesten bekijken met z’n allen, dat ik me overgaf en er geen moeite meer voor ging doen, graag of niet. Ik ben moe van al dat proberen, ik voel me overspannen en vind het moeilijk om me staande te houden en positief te blijven, dat trek ik gewoon niet meer als ik van alle kanten beperkt wordt.

Dus vertel het me maar, jullie daarboven, ik geef me over.

Ik voel dat ik aan het verzuipen ben en mijn zwembandje is ook al lek. Ik voelde me echt heeeeeeeeel zielig op dat moment.

En zo viel ik in slaap, bedacht op een zoveelste nacht van slecht slapen en wakker worden met een hoofd vol zorgen.

Toen ik wakker werd was het al half zeven…..hmmmm, dat was lang geleden dat ik zo laat wakker werd en mijn eerste gedachten waren vrolijk en ik realiseerde me dat ik wel heel erg veel gedroomd had, maar kon er nog geen woorden aan geven.

Dus eerst maar mijn ochtendrituelen van koffie, een peukje en Rummyfight, beetje Facebooken en dan douchen en aankleden, tutterdetut.

Pas toen ik onder de douche stond realiseerde ik me wat er nou eigenlijk gebeurd was die nacht, ik had namelijk nogal wat inzichten en hulp gekregen en zal proberen dat uit te leggen aan jullie.

Het woord dat ik vooral hoorde was “stop’

  • Stop met je zorgen te maken over geld en wonen, er komt geen achterstandswijk.
  • Stop met een aantal mensen in jouw omgeving, zij komen alleen bij jou halen en brengen niks. Stop met geven aan die mensen en verdrietig zijn omdat je niks terug krijgt.
  • Stop met je voor het welzijn van de hele wereld verantwoordelijk te voelen, ten koste van jezelf.
  • Stop met het werken op de hulplijn, het heeft niks met jouw ware werk te maken.

Ga je enkel en alleen focussen op jouw praktijk, dat is jouw ware doel. Als je voor allebei blijft kiezen, stroomt er niks, dan kom je tot niks en blijf je hinken op twee benen.

  • Ga accepteren dat het leven van mensen zoals jij eenzaam kan zijn, er zullen namelijk altijd mensen zijn die jou niet begrijpen. Daar kan je heel veel aandacht aan besteden, maar dat leidt tot helemaal niets, alleen maar frustratie.
  • Je verlangt zo naar de nieuwe energie…..laat dan deze oude en beperkende energie los en spring in het diepe, dat zwembandje hebben we allang weer opgepompt voor jou.
  • Ga op zoek naar gelijkgestemde zielen, want die zijn er echt wel.

 

En zo werd ik weer een stukje verder op het pad dat ik te bewandelen heb “geschopt”, voor mij geen zijpaadjes meer, geen afleidingsmanoeuvres en aanverwant gedoe, maar recht op mijn doel af. De ontslagbrief is verstuurd en de komende tijd ga ik heel veel bezig zijn met mijn website.

Ik voel me weer vrij, mijn energie kan weer stromen en ik heb heul veul plannen. En mijn thuisbasis staat vierkant achter mij, dus wie doet me wat, ik heb me overgegeven.