Na al heel wat jaren ken ik het spiri-en parawereldje wel een beetje dacht ik, maar soms kom ik in dat wereldje wel hele grappige dingen tegen, waar ik me over verbaas en hard om moet lachen.

In één van de huizen waar mijn lief en ik ooit woonden ( en dat zijn er nogal wat) hadden wij veel last van contactgeluiden van onze buren en niemand begreep hoe dat kon, want we hadden zelfs de vloeren tussen onze huizen door een gespeicialiseerd bedrijf laten doorzagen.

Maar het geluid bleef en wij werden er knettergek van, want onze lieve buren hadden drie kindertjes, die de hele dag als olifantjes door het huis denderden.

Op een dag spraken wij een aannemer, die altijd als hij op een bepaalde plek ging bouwen, een wichelroedeloopster liet komen, om te kijken hoe de energie van die plek was. Of dat misschien iets voor ons was, om die mevrouw bij ons te laten komen kijken ?

Wij zeiden meteen ja natuurlijk, want inmiddels ten einde raad en maakten een afspraak.

Toen op die bewuste zomeravond de bel ging en ik de deur opendeed, was ik meteen op mijn hoede en voelde meteen dat dit niks zou worden. De wichelroedemevrouw zag er bijzonder indrukwekkend uit, ze was groot en breed en droeg een bijzonder gewaad. Ook had zij een “hulpje” meegenomen, een vrouw die achteraf bleek psychologe te zijn, zij was meegekomen om lief en mij geestelijke bijstand te verlenen.

Niet dat wij vonden dat we dat nodig hadden, maar je weet maar nooit  en dan is zo’n mevrouw best handig om in de buurt te hebben natuurlijk.

Lief en ik boden thee en koffie aan, maar wichelroedemevrouw wilde eerst door het huis lopen, want het voelde hier helemaaaaaaal niet goed en ze kreeg er koude rillingen van over haar rug, zei ze.

Na een rondje over de bovenverdiepingen, kwamen we in de woonkamer aan en terwijl ze daar liep te wichelen riep ze ineens uit “Jaaaa, ik heb de oorzaak van het geluidsprobleem gevonden, hier zit een entiteit” en ze wees naar de vensterbank.

Nou hadden wij een paar katten in huis, die altijd juist op die vensterbank lagen. In de winter lekker warm boven de verwarming en in de zomer heerlijk in het zonnetje. Ze maakten soms zelfs ruzie, over wie er op juist DAT plekje op DIE vensterbank mocht liggen.

Dus ik was hoogstverbaasd dat zo’n entiteit nou juist de vensterbank van onze katten uitzocht, om te gaan zitten klieren en voor contactgeluiden te zorgen.

Maar wichelroedemevrouw was zeer beslist, hier zat echt een entiteit, dus volgens haar kon het helemaal niet waar zijn, dat onze katten daar zo graag lagen, want katten zijn heel erg paranormaal gevoelig en die weten precies waar een entiteit zit, punt !

Dus die entiteit moest er uit en wel nu meteen, want anders zou het niet goed met ons aflopen, volgens wichelroedemevrouw en daar zou zij hoogstpersoonlijk voor zorgen, we moesten ons maar niet ongerust maken, want het kwam allemaal goed en straks waren wij van die geluiden van de buren af, zo verzekerde ze ons.

Ze ging in diepe trance, zo leek het tenminste en ze maakte wat vreemde bewegingen en begon in zichzelf te mompelen. Lief en ik keken ademloos toe, want hier gebeurde iets heel bijzonders.

Na een tijdje kwam ze weer “terug” en zei dat de entiteit weg was, zij had hem hoogstpersoonlijk naar het licht gebracht,deze dolende ziel, maar we moesten wel een aantal “dingetjes”, een soort plastic doosjes, overal in huis zetten om te zorgen dat ie niet meer terug kwam.

En heel toevallig verkocht zij die doosjes en had ze nog bij zich ook. Omdat die doosjes dus echt belachelijk duur waren, hebben wij ze niet gekocht natuurlijk en we geloofden er ook helemaal niet in.

De psychologe had in al die tijd nog geen woord gezegd, maar ik zag haar gezicht steeds strakker worden en ze was duidelijk uit haar humeur en toen wichelroedemevrouw klaar was met haar Hokus-Pokus zei ze dat wij nog steeds niet van het geluidsprobleem afwaren.

Dat was ook heel duidelijk te horen, want de kindertjes van de buren gingen nog even lekker donderjagen voordat ze naar bed moesten.

Lief en ik hebben de dames netjes naar de voordeur gebracht en uitgezwaaid, terwijl de katjes lekker op de vensterbank lagen.

Dit soort praktijken vallen bij mij onder de categorie “spiritueel geneuzel” en dit was typisch zo’n zogenaamd medium dat zichzelf erg belangrijk vind en wiens ego op die manier opgekrikt wordt.

En “dolende” zielen hoeven wij niet naar het licht te brengen, als ze al bestaan. De spirituele wereld is heel goed zelf in staat om mensen die gestorven zijn, zelf naar het licht te brengen, daar hebben zij ons helemaal niet voor nodig.

Het komt natuurlijk wel eens voor dat iemand nog heel sterk met de aarde verbonden is, om wat voor reden dan ook en als je er voor zorgt dat je zelf “in het licht leeft” dan kan niks of niemand jou ooit iets doen, dan kan niemand in jouw aura meeliften en komt niemand bij jou “binnen”, ook mensen hier op aarde niet.